Ziekenhuis

Thomas moet naar het ziekenhuis. Zijn neusamandelen worden verwijderd en in zijn oortjes komen buisjes. Dat is nodig, want hij heeft vreselijk vaak oorpijn. En dat is niet leuk voor een kind, ook niet als je al best groot bent, al bijna 14 maanden. Om half acht in de ochtend melden we ons de op kinderafdeling in Rijnstate (Arnhem). Een speelgoedwalhala; er is een schommelolifant, een loopauto, ernie in een treintje, een blokkendoos en er zijn allemaal andere kindjes.

Om half negen wordt het serieus. Hij krijgt een zetpil, neusdruppels en een heus operatieshirt omgeknoopt....

Mama geeft de arts een handje. Niet van harte overigens, want ook voor mama's is dit helemaal niet leuk.

Terwijl papa -toch een grote vent maar wanneer zijn mannetje geopereerd moet worden een eersteklas emo- buiten wacht, gaat moeders mee naar binnen om erbij te zijn als Thomas wordt verdoofd. Na tien minuten is alles achter de rug en moet er het komende uur getroost worden. Want nu is het ziekenhuis -ondanks wiebelolifant- echt niet meer leuk.

Na ruim een uur huilen, is het verdriet voorbij. En als opa komt is het feest. Dan mogen alle kindjes weer naar huis.

De eerste stapjes

De eerste stapjes zijn gezet. Nou ja, met een beetje hulp van de blokkenwagen en zus Jaeike. En leuk dat het is..... Kijk hier maar eens hoe dat eruit ziet!!

Het nieuwe jaar.....

Is een jaar dat goed is begonnen. Net als zijn vader toont Thomas zich een ordentelijke jongeman. Hij mag dan ook graag de vaatwasser in- en uitruimen .......

ook houdt hij net als pa alles uitermate goed in de gaten....

Zelfs Bram kakt in het nieuwe jaar al keurig op de grasmat (in plaats van op de deurmat).

Goed Bezig zijn de mannen in huize Nijen Twilhaar..

En we noemen hem.........

Bram!!

Is het geen knapperd? Hij heeft hier en daar nog wat rimpels en ook aan zijn uitstraling moet gewerkt worden, maar desaltniettemin heeft hij de 'looks' van een echt adelijk, raszuiver hondje. Niet waar??? Met een adelijk witte vacht, keurig geknipte nagels, een frisse adem, stralende (bijtgrage) tandjes en gouden drolletjes (bij voorkeur geplaatst op een Perzisch tapijtje dat we speciaal voor hem hebben aangeschaft.) Hij draagt zelfs een chique naam: Reagis Rainmaker Abraham.

De eerste kennismaking met Thomas ging voorspoedig. Thomas moest lachen om de gekke fratsen van de pup en de pup vond het fantastisch dat er iemand van zijn eigen formaat in huis rondkroop. Hij kon het dan ook niet nalaten Thomas in zijn gezicht te likken en te bijten, met grote tranen als gevolg. Na enig tijd ontstond ook onenigheid over wie de afstandsbediening bij zich mocht dragen. En voor de kenners; Thomas is dol op zijn afstandsbediening! Bram legde het af en werd door Thomas naar buiten 'gebonjoured'.

en dat is ook niet-eens-niet leuk voor een puppie!

1 jaar!!

Pottedosie...Thomas is 1 jaar! Mama is een jaar mama. En opa en oma niet te vergeten....die zijn dat nu ook precies één jaar, net als oom Job en oom Joris. En papa? Papa is ook één jaar papa van de enige echte TNT. Kortom; 22 december 2008 was een dag vol mijlpalen! En dat werd gevierd. Met zelfgemaakte worstenbroodjes, dito appeltaart, brownies én muffins. (En dan te bedenken dat de kok tot voor kort niet wist hoe een ei fatsoenlijk op tafel te zetten :-))

Moeders had zelfs een 'ik- ben-echt-jarig-kroon' geknutseld..

Pa voorzag het huis van balonnen en slingers.....

En de rest zorgde voor mooie cadeau's......

(Zoals dit stoere paard van opa en oma)

En deze hele zachte, maar o zo ruige, leeuw van onze lieve buren en sportvrienden Dagmar en Michel.

En een paar koekoemonster-sokken van alle buurkindjes........

En nog veel meer...; want Thomas heeft hele mooie boeken gekregen (dank tante Babs en tante Jolanda!), een uiterst chique spencer mét bijpassend hemd en broek (oom Joris, tante Roos en oom Job) en een paar mooie slabbertjes, speciaal voor kerst. Ben je dan verwend of niet??

Waterpokken (uitgerekend nu)

Thomas is de ziekenboeg ingedoken. Lopend oor, en waterpokken. Of hij zijn verjaardagfeestje maar even wil aanpassen. Hoe dan ook, gepokt en gemazeld, gaat hij op babyachtige wijze een nieuwe fase in: dreumes. De eer is aan papa en mama om het stippenland op vooral zijn gezichtje en halsstreek te controleren. De waterpokken hebben gezelschap van een lopend oor. Links welteverstaan. Een bliksembezoek aan de huisarts gaf perspectief... ,,De ontsteking is al voorbij, daarom komt er allemaal rotzooi uit.." Waarvan acte. lang leve de medische stand.

Hoe dan ook. De verjaardag van onze zoon krijgt een andere wending. de vraag dient zich aan of kinderen wel in het waterpokken klimaat kunnen 'overleven'. Thomas zelf is redelijk rustig. Zijn stipjes kleuren mooi bij zijn blauwe pyjama.
Elk nadeel heeft ook weer een voordeel. Judith gaat de mondhygiëniste afbellen. De zenuwen gierden al dagenlang door haar keel. ,,Nou ik til het wel over het nieuwe jaar heen", was het kordate antwoord op de mondelinge escape.

Let op mijn woorden....

,,Kijk, papa en mama. Ik ben nu bijna een jaar. Je kunt gerust stellen dat ik de afgelopen twaalf maanden regelmatig in de schijnwerpers heb gestaan. CNN heeft me bijna een minuut lang in beeld gebracht. In Dieren werd mijn geboorte, op maandag 22 december 2007, als een opmerkelijk nieuwsfeit gebracht. Voor de verandering had het hard gevroeren. IJsvorming op ramen, takken en op het water. Zelfs ik was verbaasd toen ik met mijn hoofd de wereld ingeslingerd werd. De enorme handen van een kraamhulp, de lieve woordjes van mama en papa. De enorme muts die over mijn ogen en oren werd geduwd. Bescherming van de fontanellen.
Dit weekeinde vier ik mijn eerste verjaardag. Mijn intentie is er een leuk feest van te maken. Ik zal mama vragen om een gezellige tuteletuuuuuuut-sfeer te creëren. Maar niet extreem graag en liever niet al die lampen in de woonkamer aan. Bij oma en opa is het net een etalage. Nee, ik eis sfeer op op de dag dat ik mijn verjaardag vier. Mama is nu al hyper. Vooral omdat ze het goed wil doen... Ze is een lieverd, een schat. En papa gaat de boel versieren, slingers en vooral ....opruimen!!! want zeg nou eerlijk.... Dat opgeruimde gevoel van mama kun je snel weer kwijtraken... Ik heb namelijk een belangrijk punt op de verlanglijst: sokken!!!!! Die raken hier continu zoek... Tja....