Thomas moet naar het ziekenhuis. Zijn neusamandelen worden verwijderd en in zijn oortjes komen buisjes. Dat is nodig, want hij heeft vreselijk vaak oorpijn. En dat is niet leuk voor een kind, ook niet als je al best groot bent, al bijna 14 maanden. Om half acht in de ochtend melden we ons de op kinderafdeling in Rijnstate (Arnhem). Een speelgoedwalhala; er is een schommelolifant, een loopauto, ernie in een treintje, een blokkendoos en er zijn allemaal andere kindjes.
Om half negen wordt het serieus. Hij krijgt een zetpil, neusdruppels en een heus operatieshirt omgeknoopt....
Mama geeft de arts een handje. Niet van harte overigens, want ook voor mama's is dit helemaal niet leuk.
Terwijl papa -toch een grote vent maar wanneer zijn mannetje geopereerd moet worden een eersteklas emo- buiten wacht, gaat moeders mee naar binnen om erbij te zijn als Thomas wordt verdoofd. Na tien minuten is alles achter de rug en moet er het komende uur getroost worden. Want nu is het ziekenhuis -ondanks wiebelolifant- echt niet meer leuk.
Na ruim een uur huilen, is het verdriet voorbij. En als opa komt is het feest. Dan mogen alle kindjes weer naar huis.
